Kamis, 07 Agustus 2014

*** HOYONG ANTEL ***

Geleberna kecap eunteup dina damis salira. Sieup. Ngalunturkeun buricak béntang nu gumebyar satungtung alam, sakilat nyaangan raray salira. Éndah. Sanaos mung sajorélat, tapi rumpakana ngalagena minuhan raga mageuhan jiwa. Tresna teu kaukur ku waktu teu kataji ku wanci. Istuning nyerep kana kulit ari, ngajalujur tulang ngabeulit urat. Mulas getih nyangcang jajantung nu ngagedur teu manggih tungtung. "Ulah salempang kang, wengi gé aya lirénna. Poék gé aya watesna, kantun yakin wé urang kana takdir ti Mantenna" Kakuping deui galindeng asih, ngabetot sukma ngabungbang rasa. Nengtremkeun gumuruhna dada. Dugika teu karoris jarum arloji nu nyebrut ngahuapkeun waktos, teu nyésa saréméh ogé. Korédas teu mangrupa.
Dina mangsa amitan, hoyong antel ramo. Sasalaman ka salira. Hanjakal teu tiasa. Kabatas ku imut, kapageran ku guluyurna kecap nu ngamalirkeun rasa, "Hapunten kang, néng gaduh abdas." Purnama ngabaheuhay dina lahunan kahéman.

*** UBAR LAPAR ***

Karasa beuteung ngerebek deui. Padahal tadi geus sagala rupa didahar. Jigana pédah tarawéhna jamaah di tajug bah Kémod nu maké aliran jorelat natrat. Ukur sapuluh menit geus réngsé, sholat isya, tarawéh 21 rokaat pleus witir jeung wirid. Ngésang wéh ngoprot. Asa sarua jeung senam érobik. “Jigana kudu diganjel deui ieu mah” Gerentes haté. Karasa suku ngagugusur raga néangan tukang dahareun di stamplat. Nepi ka tempat nu dituju, geuning ramé kénéh. Ngarariung hareupeun tipi di tukang baso. Uing buru-buru mesen nu badag tilu siki teu maké emih. Ubar lapar.
Keur anteng ngagares baso, aya nu ngaharéwos gigireun “Kumaha raos adén basona?” ”Raos pisan” Uing ngajawab bari nempo kana asal sora. Gebeg téh, kaciri dua panon beureum gular giler, awak hawuk pinuh ku bulu. Leungeunna nyekel baskom, jigana keur nyieun adonan baso. Wareg saharita, tuluy ngadadak ngurel nempo kanyataan. Manéhna ngaléos. Nyesakeun buntut panjang nu ngacir ngabeulit jaman.

*** RAZIA ***

“Kabeh nangtung, simpen tas dina méja!!”, Sora Pa Udin handaruan. Sakelas narangtung kabéh, karasa jajantung ratug. Teu puguh pipikiran. “Nu mawa petasan dina tas kaluarkeun!!!” Gebeg téh, inget kana cécéngékan jeung mercon meunang meuli tadi isuk. Beungeut pucet, tingsariak tiis na tonggong. Kabayang prédikat béntang kelas jeung budak kayungyun bakal leungit sapada harita. Alatan ngalanggar papagon, kapanggih mawa petasan ka sakola. Duh nasib. Mangkaning beurat bebendonna ogé. Uing tungkul bari mapatkeun doa nu ngadadak paroho deui. Aya nu inget langsung ngagorolang, “Allahummabariklana fiimarozaktanaa wakinna adzaa bannaar..” Dadak sakala kabéh nu keur nangtung ngodok tas séwang-séwangan. Ngaluarkeun bungkusan, aya nu mawa timbel, leupeut, buras, ciu, comro jeung misro. Kulub hui jeung suuk ogé loba nu mekel. Silih asaan bari gogonjakan. Goréng burayak jeung pilus ngilu ngaramékeun. Botram saharita. Uing ngalimed ngadahar kelepon jeung kueh putu.
Di méja guru, Pa Udin ngalimed nuang tutug oncom dibaturan kurupuk malarat.

Rabu, 23 Juli 2014

*** KASAREAN ***

Diimah karasa simpé sabab jikan jeung berenyit geus dua poé pakanci ka Tumasik. Dina instagram si bungsu kaciri potona keur sélphi dina deukeut patung mérlion, gigireunna jikan embung éléh bari mawa tas balanjaan beungeut dimanyunkeun. Gaya gaul ceunah. Dua poé deui baralikna ka Tumaritis. Tamba kesel uing nyokot flashdisk tina tas kantor. Colokeun kana tipi ogé disambungkeun ka spéker aktif. Rémot tipi dipencét, haleuang wéh klip lagu oplosan dina tipi nyirnakeun kasimpé jadi daria. Teu poho, mix diantelkeun kana biwir, ngilu nyanyi. Asa jadi artis dadakan. Uing karaokéan nepika eureun capé sorangan. Nyangsaya dina sofa. Saré. Pas lilir kadéngé sora meuni tarik, “Uhh ooh.... uuh ohh oh yés oh no” Kaciri dina tipi gambar nu sapatemon. 

“Astagfirullohal adzim!!!”, Buru-buru ngagajleng. Tipi dipareuman manual. Reuwas kareureuhnakeun. Poho, flashdish téh lian ti klip lagu ogé aya pilem teu uni. Diluar imah, Juragan RW, ronda jeung sababaraha warga geus sayaga rék ngagerebeg.

***** BOA ENYA *****

Pasosoré patalimarga beuki campuh, jelema jiga nu jangjian kaluar kabéh. Aya nu muru tukang kolek, aya ogé nu ngaborong candil. Beulah kénca handapeun tangkal, nu dagang diriung ku barudak jeung rumaja, singhoréng tukang petasan jeung kembang api. “Naha kawas bulan puasa?” Uing ngarasa ahéng. Olohok bari gagaro, “Boa salah tetempoan kitu?” gerentes haté nu kebek ku kapanasaran. “Halik euy, montong ngahalangan nu keur usaha!!!”, karasa awak kabetot katukang. Ditempo téh lalaki tengah tuwuh morongos sabab lapak kolékna kahalangan ku awak uing. Uing gogodeg, “Plakk!!!” karasa aya nu panas kana beungeut beulah kenca. “Sia kudu digampleng heula kakarék nyingkah nya?!!” hawar hawar sora gigireun. Karasa bumi asa tungkeb, karonéng na kongkolak panon. Poék.
Lalaunan panon dibuka, geuing uing geus aya di masigit. Ngagolér bari dirariung. Réang nu tadarusan. Pas rék cengkat, aya sora anteb gigireun,”Geus jang reureuh heula. Keudeung deui adzan magrib.” Uing unggeuk bari cangcaya.

**** SAKOLEBAT ****

Belegbeg bodas ngajungkiring nempokeun. Teu loba omong teu loba rénghap, istuning melongkeun. Melong anu kawas taya rasa tapi gilekna panon moal bisa nyumputkeun kereteg haté. “Kunaon teu loba tatanya kawas baheula?” uing miheulaan, da apal adat manéhna mah céréwéd bibir awéwéeun. Bari maksakeun imut manéhna ngajawab, “Kamana waé salira, geus sapuluh taun salira leungit teu puguh laratannana.” Uing ngajubleg, teu nyangka geuning salila ieu téh nungguan. Ari sugan téh da ngan saukur tutunggul nu teu boga rasa. Jadi dina mangsa meunang gawé kaluar ti wilayah jajahan, muka tegalan anyar dipeuntaseun Citarum, uing indit teu loba carita. Padahal baheula, saban poé uing nepungan manéhna. Pasosoré macangkrama bari silih tukeur carita kahirupan. Manéhna ngadongéng sagala pangalaman ti jaman baheula, uing mairan ku dongéng kaayaan ayeuna. Pogot silih simbreuhan katresna.
“Hampura tambelar. Sanajan sakolébat tapi sugan tiasa sakedik nambal gudawang rasa salira.” Anjeun ngabedega teu loba carita, tunggon salawasna di Taman Loji Jatinangor.

*** NGUDAG ***

Peuting ngagayuh janari, luhureun suhunan kaciri kingkilaban nyingkabkeun kapoék. Sanajan ukur sajorélat, tapi karasa matak waas. Simpé teu nyamuni deui. Awak begang mamawa rasa, ngajanteng hareupeun gedong sigrong pulas héjo. Imah manéhna. Katiris geus teu karasa nyocoan tina sakabéh juru. Geus baal sabab saban peuting silih mihapékeun harepan. Sanajan uing nyadar yén ngimpi téh kudu aya ukurannana. Kingkilaban ngajorélat deui, méré luang keur mencrong gedong sigrong nu kaciri ngésér beuki ngajauhan. Rurusuhan uing ngudag teu nolih kénca katuhu, embung leungiteun deui tapak kawas baheula. Hanjakal gedong sigrong ngadius mangprung meulah geledegna leuweung kapoék. Ninggalkeun uing nu hahéhoh talag tolog. Kesang ngagarajag, panon rambisak. Teu bisa nempo curuk-curuk acan, komo gedong sigrong nu geus ngaber teu puguh laratan. Uing lumpat sakulampat kulampét muru kahareup ngamodal rasa jeung kahayang. Sugan wé meunang ilapat karuntuyan rejeki. Manggih deui laratan kamana léokna gedong sigrong nu ngaganggayong. Uing lumpat meulah peuting muru papastén.

Sabtu, 12 Juli 2014

*** Presiden Kita Siapa? ***


Kebingungan menjadi milik khalayak ramai, tidak hanya bicara elit politik atau tim sukses saja tetapi sudah merasuk kepada masyarakat dengan bantuan media baik penyiaran, cetak ataupun media daring. Pokok kebingungannya tentu berkaitan dengan perhitungan hasil pasca pencoblosan tanggal 9 april 2014 lalu. Secara pribadi awalnya berharap bahwa di tanggal tersebut, segala macam perbedaan dan tindakan saling menekan antara dua pihak yang mendukung calon presiden dan wakil presiden masing-masing akan reda. Terutama dua media televisi yang begitu gencar menjadi bagian penting dalam proses kampanye untuk menebar harapan dengan berbagai program untuk meraih hati masyarakat dan memantapkan masyarakat dalam menjatuhkan pilihan hak politiknya.

**** IMUT SALIRA ****

Kareueut gado salira angger teu bisa leungitkeun baluweng rasa. Imut dibanjur sora nu halimpu gé tacan waka bisa meruhkeun gudawang manah rajétna haté. Padahal sanes pamolah salira. Tapi da ayeuna salira nu wakca balaka, wayahna sagala katugenah ngagulidag malidkeun sagala rupa. Nembrag ka salira, umpal umpalan caah déngdeng meulah leuwi larangan. Ngakat gawir ngajungkirkeun batu kayakinan. Sagala dirumpak teu nolih nu tingkocéak. Lulun samak tibuburanjat nyingkahan cai kiruh pinuh bangbaluh. Budak angon metot mundingna sakuat tanaga, meh hanjat ngajauhan sungapan katugenah nu keur ngamuk teu nolih sagala rupa.
“Hapunten Euis ngadugikeun sagala rupina, abot salami ieu nyidem rusiah téh kang” Ngageter soanten salira, ngendagkeun urat kayakinan nyénglédkeun kulit kamunapékan. Karasa aya nu nyalangkrung dina kongkolak. “Teu sawios, akang nganuhunkeun pisan’ Kuring ngawaler bari neger neger sabab haté baruntak ngaburak barik pangeusi dada. Asa teu adil dunya téh. Tungtungna paungku ungku dibaturan sareupna. Leungeun pageuh ngeukeuweuk dua lambar copian akte lahir.

Rabu, 02 Juli 2014

**** Kerja Lembur ***

Tergesa menuju kantor di senja yang muram. Hujan rintik menyambut keengganan ini, tapi perintah bos harus dikerjakan. Sore berganti malam disaat tiba di halaman kantor. Suasana sepi tak menyurutkan langkah karena sudah terbiasa. Masuk dengan kunci cadangan, menyalakan lampu ruangan langsung menuju meja kerja. Disaat membereskan tumpukan berkas, pintu ruangan bos terbuka dan seseorang keluar dengan tergesa. “Hai Jamal belum pulang?” spontan berseru. Tapi Jamal tidak menggubris, hanya lewat tanpa senyuman menuju pintu belakang. Wajahnya pucat. Jamal seorang OB yang sering tidur dikantor karena rumahnya diluar kota. “Kenapa dia cuek yach”, saya termenung. 

Penasaran, saya segera beranjak menuju arah perginya Jamal. Sampai di pintu belakang ternyata sepi tidak ada siapa-siapa, “Kemana dia?.” Akhirnya kembali ke meja kerja dengan masih bergelanyut tanya. Dua jam berlalu, pekerjaan selesai. Segera menelepon bos dan jawabannya, “Makasih karyawan teladanku. Jangan lupa sebelum pulang kunci semua pintu. Si Jamal kemarin ijin pulang kampung selama 3 hari.”

Aku terdiam, “Jadi yang tadi siapa??”.